De jaarlijkse filmdag was een boeiende zondagmiddag, met een aansprekend programma. Een verslag van deze dag treft u hier. De lezing van politicoloog/schrijver Wytske Versteeg kunt u hier teruglezen.

Een compleet overzicht van de reeds vertoonde films van 2002 – 2018, met vermelding van thema en naam van de desbetreffende spreker(s) vindt u hier.

Elk voorjaar organiseert Cinementaal in samenwerking met Concordia een thematische filmcyclus: vier films, verdeeld over vier avonden, met één overkoepelend thema.

Oei ik groei... door! Over lastige levensfases.
Vier filmavonden hebben we aandacht besteedt aan de verschillende levensfases en daarbij behorende uitdagingen. Achtereenvolgens kwamen puberteit/adolescentie, dertigers, midlife en de laatste periode (gepensioneerd/ouderdom) aan bod.

Midlife

Op de derde avond van de filmcyclus onder de titel Oei ik groei... door! Over lastige levensfases. stond de midlife(crisis) centraal. De avond werd afgetrapt met een enthousiast verhaal van bedrijfskundige/docent filosofie en ethiek, onderzoeker en supervisor Ronald Wolbink.
Bij een midlifecrisis gaat het om de leeftijdsfase van ca. 35 tot 50 jaar, waarin mensen uit balans raken doordat ze worden geconfronteerd met zingevingsvraagstukken. Velen die hiermee worstelen, komen bij een filosofisch consulent, die hen helpt rust en logica te brengen in hun ‘zwalkende’ denken. Eén van de oefeningen in de praktische filosofie is het gebruiken van denkbeelden van filosofen bij het reflecteren over wat je meemaakt. Iemand die ons daarin voorging, is de Franse denker Michel de Montaigne (1533 - 1592), waarover Wolbink het boek Levenskunst à la Montaigne schreef.
De levenskunst van Montaigne bestond eruit een weloverwogen en goed leven te leiden en daarin rust en kalmte te bewaren. Aan de ene kant pleit hij voor leven in het hier en nu: “Als ik dans, dans ik, als ik slaap, slaap ik en zelfs als ik in mijn eentje door een mooi park wandel en mijn gedachten een poosje door andere dingen in beslag worden genomen, richt ik ze daarna weer op de wandeling, het park, het genot van de eenzaamheid en mijzelf.” Daartoe moet je bewust omgaan met alle narigheid die je kan overkomen en het vooruitzicht van je onvermijdelijke sterven: “Levenskunst draait er uiteindelijk om vrede te vinden met je leven zoals het is (...). De grootste kunst is die van zelfacceptatie. Wie zijn grenzen en zijn eindigheid aanvaardt, kan eindelijk leven in het hier en nu.”
In Irrational Man (VS, 2015) voert regisseur Woody Allen een filosofiedocent op, die worstelt met de zin van het bestaan. Dat uit zich in verveling, somberte, cynisme, impotentie en drankmisbruik. Wanneer hij aangesproken wordt op zijn gedrag kan hij altijd wel een filosofische uitspraak vinden die hem vrijpleit. Uiteindelijk is het niet de filosofie die hem uit de put haalt, maar de belangstelling van een frisse jeugdige studente en het besluit om een daad te stellen. Het is wel een daad die hem duur komt te staan.

De PowerPoint presentatie van Ronald Wolbink vindt u hier.

Op 8 mei was het thema van de filmcyclus Dertigersdilemma. Studentenpsycholoog Alina Ploszaj werd op onderhoudende wijze geïnterviewd door Cinementaal vrijwilliger Marian van Tol. Wat volgde was een interessante en levendige discussie met de bezoekers. Lees hier het verslag van deze filmavond.

Het thema van deze eerste avond: Puberteit en Adolescentie. Het was een mooie start van de filmcyclus, waarin duidelijk werd dat de groei van de één (de puber) effect heeft en ook uitdagingen oplevert voor de ander (in dit geval de moeder).
Aly Holtland, psycholoog/psychotherapeut gaf uitleg over de ontwikkelingstaken en ontwikkelingslijnen van pubers én de uitdagingen die dat voor de ouders oplevert.
Lees hier het verslag van de filmavond.

Cinementaal vertoonde i.s.m. Concordia dit hartverwarmend én hartverscheurend portret van moeder en dochter.
Hoe is het om ouder te worden met een beginnende vasculaire dementie? En hoe wordt dat ervaren door naasten? Schrijver Heleen van Royen heeft de zorg voor haar bejaarde moeder op zich genomen. Tegelijk filmt zij hun veelvuldig samenzijn. Daaruit blijkt hoezeer het bestaan van haar moeder toenemend gepaard gaat met verwarring en onhoudbare pijnscheuten – momenten die ze met een mantra bezweert. Hulp, goede raad en een rollator weigert ze regelmatig, hoewel ze ook dankbaar is voor de steun van haar betrokken dochter. Van Royen filmt een bewogen jaar lang het samenzijn en de contacten met zorgverleners, specialisten en familieleden.

De film werd ingeleid door Eefje Stokvis, verpleegkundige. Stokvis is kennisdrager van alle ontwikkelingen betreffende de psychogeriatrie bij ZorgAccent en richt zich op nieuwe innovaties, geeft scholing en zet een e-learning module over dementie op. Eefje Stokvis gaf een heldere uiteenzetting van de klachten en het verloop van de ziekte en verwees daarbij naar fragmenten uit de film.

Voor een goed gevulde zaal met belangstellenden vertelde Ria Brinkman, systeemtherapeut, over het verloop van verlies en rouw. Ria Brinkman startte met de uitspraak: “ Rouw is liefde die zijn adres is kwijt geraakt”
Brinkman besprak de “ Verliescirkel”, waarbij zij op heldere wijze uitlegde hoe in de fase van de hechting ook je gereedschapskist wordt gevuld voor het omgaan met verlies. Je leert al vroeg hoe je omgaat met emoties en kwetsbaarheid en doet ervaring op met betrekking tot troost. De spreker wees ons op diverse fragmenten in de film waarin de ouders van Tonio terugkijken op de tijd waarin hij werd verwelkomd en na zijn dood de pijn van het verlies ervaren.
De PowerPoint presentatie die Ria Brinkman gebruikte ter ondersteuning van haar lezing kunt u hier teruglezen.

Zaterdag 16 april organiseerde Cinementaal voor het eerst een lunchprogramma mét live muziek: Broodje Levenskunst!
Prof. dr. Jan Walburg, Bijzonder hoogleraar Positieve Psychologie verzorgde een interessante inleiding bij het alom geprezen Departures (Jap, 2008). Het publiek was onder de indruk van Walburg’s verhaal, waarin de zeer persoonlijke ervaringen en de verbinding met de film maakte dat men met nóg meer aandacht -en soms met ingehouden adem- kon kijken. Een inspirerende inleiding bij een prachtige film.
Cellist Anne Sophie Fransen bracht enkele muziekstukken die ook hoofdrolspeler Daigo, eveneens een cellist, in de film speelde.

Jan Walburg

Prof. dr. J.A. (Jan) Walburg, Bijzonder hoogleraar Positieve Psychologie

Voor ruim 250 bezoekers in Filmhuis Oldenzaal verzorgde psychiater/psychotherapeut drs. Einte Rinsma een uitermate heldere inleiding bij de indrukwekkende film X + Y (GB, 2014).

U kunt hier de inleiding teruglezen.

In een uitverkocht Concordia vertoonde Cinementaal op 14 december 2015 de prachtige documentaire over Irvin Yalom, ingeleid door filosofisch consulent Timon Meynen. U kunt hier de inleiding teruglezen.